لزوم تبعیت از اعلم‏


بسم الله الرحمن الرحیم‏
و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین و لعنة الله علی اعدائهم اجمعین من الان الی قیام یوم الدین و لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم.
قال الله الحکیم فی کتابه الکریم:
و اذ قال ابراهیم لابیه و قومه اننی برآء مما تعبدون الا الذی فطرنی فانه سیهدین و جعلها کلمة باقیة فی عقبه لعلهم یرجعون " 1 ".

بقاء منصب امامت در ذریه حضرت ابراهیم تا روز قیامت‏


یاد بیاور آن زمانی را که حضرت ابراهیم به پدرش و خویشاوندانش گفت: به درستی که حقا من از آنچه که شما جز خدائی که مرا آفریده است می‏پرستید، بیزاری می‏جویم، و برائت خود را اعلام می‏دارم،
آن خدائی که مرا آفریده است، مرا به سوی حق و کمال خود راهنمائی خواهد نمود،و ما این را یک اصل ثابت و کلمه باقیه در اعقاب و ذریه ابراهیم قرار دادیم، به امید آنکه به مقام توحید و یکتاپرستی رجوع کنند.
از این آیه مبارکه استفاده منصب امامت، و پیشوائی و رهبری مردم در ذریه و نسل حضرت ابراهیم علیه‏السلام نسلا بعد نسل تا روز قیامت می‏توان نمود.
توضیح آنکه لفظ براء مصدر است از فعل برا یبرا، که صفتش بری‏ء آید. و «اننی براء» یا بر تقدیر محذوفست: اننی ذو براء یا بر سبیل تاکید و مبالغه است مثل زید عدل، و ضمیر فاعل در «جعلها» به سوی الله است سبحانه و تعالی، و ضمیر مفعول‏

پاورقی

257


یا راجع به سوی برائت است، که حضرت ابراهیم تکلم بدان نمود، و یا راجع به سوی هدایت است، که از کلمه «سیهدین» اتخاذ و استنتاج می‏گردد،
اما در صورتی که بگوئیم مرجعش لفظ برائت است، مفادش همان کلمه توحید است یعنی کلمه: لا اله الا الله،
چون «اننی براء مما تعبدون الا الذی فطرنی» همان مفاد کلمه لا اله الا الله است و کلمه توحید معنای واحدی است که مرجع ضمیر مفعول در و جعلها، می‏باشد.